ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ·ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗ
ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ 01.08.2026
EL
8 ΑΠΟΡΡΙΨΕΙΣΑΝΕΠΑΛΗΘΕΥΤΑ

Όσα δεν άντεξαν τον έλεγχο

Σαράντα τρεις ισχυρισμοί ελέγχθηκαν στην πρωτογενή πηγή τους. Οκτώ δεν άντεξαν και είναι εδώ, με τον λόγο της αποτυχίας του καθενός. Τα περισσότερα ενισχύουν την κριτική στην ψυχιατρική — γι' αυτό και κυκλοφορούν.

ΑΝΕΠΑΛΗΘΕΥΤΟ ROSENHAN · SCIENCE 1973
«ON BEING SANE IN INSANE PLACES»

Το διασημότερο πείραμα κατά της ψυχιατρικής διάγνωσης

Το άρθρο του David Rosenhan στο Science το 1973 είναι το πιο πολυαναφερόμενο τεκμήριο κατά της ψυχιατρικής διάγνωσης. Δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως απόδειξη — αν και δεν έχει ανακληθεί ποτέ.

Έγγραφα που εντοπίστηκαν στα προσωπικά κατάλοιπα του Rosenhan από τη δημοσιογράφο Susannah Cahalan, και αναφέρθηκαν στην peer-reviewed βιβλιογραφία από τον κοινωνιολόγο Andrew Scull, τεκμηριώνουν ότι: ο ίδιος ο φάκελος εισαγωγής του Rosenhan στο Haverford State Hospital τον Φεβρουάριο του 1969 περιέχει πολύ περισσότερη αναφορά συμπτωμάτων από τις τρεις λέξεις που δημοσίευσε — παραισθήσεις διαρκείας μηνών, παρεμβολή σκέψης και αυτοκτονικό ιδεασμό· και ότι ένατος συμμετέχων, ο Harry Lando, του οποίου η εμπειρία αντέφασκε με τα δημοσιευμένα ευρήματα, αποκλείστηκε.

Και η ακρίβεια που οφείλουμε: «τεκμηριωμένες σοβαρές αμφιβολίες» δεν είναι το ίδιο με «αποδεδειγμένη απάτη». Το βιβλίο της Cahalan (2019) είναι δευτερογενής πηγή, εμπορικό μη μυθοπλαστικό έργο. Ο Robert Spitzer είχε ασκήσει μεθοδολογική κριτική ήδη από το 1975.

Γιατί είναι εδώ και όχι στη γενική αφήγηση: επειδή η ίδια αλυσίδα τεκμηρίωσης — δημοσιογραφική έρευνα σε ιδιωτικά κατάλοιπα — απορρίπτεται αλλού σε αυτή τη σελίδα. Ένα κριτήριο που αλλάζει ανάλογα με το συμπέρασμα δεν είναι κριτήριο.

[54] Rosenhan DL, Science 1973;179(4070):250-258 · [55] Cahalan S, The Great Pretender, 2019 — δευτερογενής · [56] Scull A, History of Psychiatry · [57] Spitzer RL, 1975
ΑΝΕΠΑΛΗΘΕΥΤΟ ΕΠΤΑ ΑΚΟΜΗ ΑΠΟΡΡΙΨΕΙΣ

Και τα υπόλοιπα, με τον λόγο της αποτυχίας

«Η φαρμακοβιομηχανία έφτιαξε το DSM Τεκμηριώνονται δεσμοί, με νούμερα ανά επιτροπή. Δεν τεκμηριώνεται αιτιότητα. Το DSM-III προήλθε από τα κριτήρια Feighner του 1972, ακαδημαϊκής προέλευσης.

«Υπάρχει τεκμηριωμένη ψυχιατρική seeding trial.» Η κανονική τεκμηριωμένη seeding trial είναι η STEPS της γκαμπαπεντίνης — μελέτη για την επιληψία, όχι ψυχιατρική. Το γενικό «η ψυχιατρική είναι γεμάτη seeding trials» δεν επαληθεύεται και δεν δημοσιεύεται.

«Δικαστήριο έκρινε δόλια τη Μελέτη 329.» Δεν συνέβη. Υπάρχει Expression of Concern του 2026, που είναι σημείωση αναμονής.

«Το Χ% της ψυχιατρικής βιβλιογραφίας είναι ghostwritten.» Καμία μελέτη δεν μετρά αυτό. Το «23 από 85 πιθανώς προήλθαν» των Healy και Cattell δεν είναι μέτρηση.

«Εκατοντάδες χιλιάδες θύματα σοβιετικής τιμωρητικής ψυχιατρικής.» Τα τεκμηριωμένα περιστατικά είναι τάξεις μεγέθους λιγότερα. Οι μεγάλοι αριθμοί δεν έχουν πρωτογενή πηγή που εντοπίσαμε.

«Η Ελλάδα έχει τα υψηλότερα ποσοστά ακούσιων εισαγωγών στην Ευρώπη.» Καταρρίπτεται από το ίδιο το paper που επικαλείται: κάτω από τη διάμεσο των 22 χωρών. Δείτε το Μέρος Γ.

«Ο Freeman έκανε 3.439 λοβοτομές· η μικρότερη ασθενής του ήταν τεσσάρων ετών.» Το πρώτο προέρχεται από εμπορική βιογραφία που αντλεί από τα αρχεία του ίδιου του Freeman· το δεύτερο δεν βρήκε πρωτογενή πηγή.

Και δύο που αφορούν την ίδια αυτή σελίδα.

Ο αριθμός αιχμής των εγκλείστων στη Λέρο. Δεν εντοπίστηκε απογραφή μιας συγκεκριμένης ημερομηνίας σε κανένα έγγραφο. Υπάρχουν όμως άλλα μεγέθη, και είναι διαφορετικού είδους το καθένα: θεσμοθετημένη δύναμη κλινών από τα ΦΕΚ (2.650 το 1965, 2.750 το 1981), μια προσεγγιστική εκτίμηση των συγγραφέων της καταγραφής του 2009 (περίπου 2.400 στα τέλη της δεκαετίας του 1960), και αθροιστικές εγγραφές στο βιβλίο εισαγωγών (5.070 ως τις 31.7.2009). Κανένα από αυτά δεν είναι «ο αριθμός αιχμής», και δεν το παρουσιάζουμε ως τέτοιο.

Διόρθωση δική μας. Είχαμε γράψει εδώ ότι οι αριθμοί 4.000 και 2.569 δεν είναι ανεξάρτητοι μεταξύ τους. Αφού αποκτήσαμε το πλήρες κείμενο της καταγραφής του 2009, αυτό δεν στέκει: το 2.569 είναι άθροισμα 33 τεκμηριωμένων ομαδικών μεταφορών από 26.7.1964 έως 15.2.1975, ενώ το 4.000 της δημοσίευσης του 2016 περιγράφει παραπομπές σε μεγαλύτερο διάστημα, ως το 1982, και αναφέρει κορυφαία χρονιά «900 το 1965» που δεν εμφανίζεται στην καταγραφή του 2009 (η μεγαλύτερη μεμονωμένη μεταφορά της είναι 358 άτομα). Μετρούν διαφορετικά πράγματα σε διαφορετικές περιόδους. Από πού αντλεί το 2016 το δικό του νούμερο παραμένει άγνωστο — ο κατάλογος παραπομπών του δεν αποκτήθηκε.

43 ισχυρισμοί ελέγχθηκαν: 16 επιβεβαιωμένοι, 17 μερικώς, 8 απορριφθέντες, 2 ανεπαλήθευτοι

Πηγές αυτής της ενότητας

  1. [54]Rosenhan DL. «On being sane in insane places», Science 1973;179(4070):250-258
  2. [55]Cahalan S. The Great Pretender, 2019 — δευτερογενής, εμπορικό μη μυθοπλαστικό έργο
  3. [56]Scull A, History of Psychiatry — ανάλυση των ευρημάτων της Cahalan στην peer-reviewed βιβλιογραφία
  4. [57]Spitzer RL, μεθοδολογική κριτική του πειράματος Rosenhan, 1975

Γράφει ο Πέτρος Χατζηαναστασίου
Δεν είμαι γιατρός, νομικός ούτε ερευνητής. Κάθε ισχυρισμός εδώ παραπέμπει σε δημόσιο έγγραφο που μπορείτε να ελέγξετε· όπου κατονομάζεται πρόσωπο ή φορέας, τον κατονομάζει το ίδιο το έγγραφο και δεν αποδίδεται τίποτε πέραν όσων αυτό αναφέρει. Η σελίδα δεν δίνει ιατρική ή νομική συμβουλή και δεν συνιστά καμία ενέργεια για θεραπεία ή νοσηλεία, δική σας ή τρίτου. Σφάλματα διορθώνονται μόλις τεκμηριωθούν.

Σχετικά με τη σελίδα →
← ΠροηγούμενηΣήμεραΠίσω στην αρχική